19de zondag door het jaar C

Een man gaat dagelijks zijn echtgenote bezoeken in een zorginstelling. Zij lijdt aan de ziekte van Alzheimer…  “Alois Alzheimer” - mocht u soms de voornaam vergeten zijn J.  Op een dag komt een hulp-verpleegster naar de man en zegt hem : “Mijnheer, het is eigenlijk niet nodig dat u elke dag uw vrouw komt bezoeken. Want zij weet van niets, zij herinnert zich niets meer,  en ze herkent u zelfs niet meer. Ze wéét niet wie u bent. » 

De echtgenoot kijkt de hulp-verpleegster aan en antwoordt : «  Mevrouw, ik wéét dat mijn echtgenote mij niet meer herkent, … maar door elke dag te komen, schenk ik mijn vrouw de waardigheid van mijn echtgenote te zijn, want ik – ik – weet - nog - wie - zij - is :  zij is mijn vrouw, die ik al heel mijn leven bemin, en die ik vandaag nog altijd bemin, ook al is zij afwezig. Niemand kan ons die mooie jaren van ons leven afnemen.  Ik zal  haar dus blijven komen bezoeken tot zij het eeuwig leven binnengaat, want op die manier betuig ik haar mijn trouw waartoe ik mij als echtgenoot aan haar verbonden heb op de dag van ons huwelijk ».

Dit echt gebeurde verhaal illustreert heel mooi wat trouw betekent binnen de liefdesgeschiedenis van mensen.  Vandaag biedt het evangelie ons een buitengewone gelegenheid om die gedachte van « trouw » eens van dichtbij te herbekijken.  En dat lijkt mij dès te belangrijker omdat « trouw » vandaag een begrip is dat je niet gemakkelijk kan definiëren  in een samenleving als de onze die zo vluchtig en zo voorbijgaand is, dat de betekenis van de « tijd » geen echte plaats meer krijgt.

“Trouw” beleeft vandaag moeilijke tijden. Want het is alsof zij de tijd niet krijgt, alsof zij niet-te-lang-moet-duren, omdat wij in de ban zijn geraakt van het beleven van het korte nu-moment. Vandaag krijgt de tijd.. de tijd niet meer om te duren.  Alles is direct achterhaald, voorbijgestreefd, verouderd.  Het is zoals bij sommige aankopen : je gaat naar de winkel en vooraleer je betaalt, ontdek je dat hetgeen je wilde kopen al technisch voorbijgestreefd is. Zo vliegen wij, vlinderen wij, van het ene verlangen naar een ander verlangen,  van het onmiddellijke naar een nieuwe onmiddellijkheid, zonder de tijd .. zijn tijd te gunnen. 

Welnu, … trouw wordt maar trouw wanneer zij echt de tijd kan doorstaan. Zonder de proef van de duur stompt trouw af,  of nog erger : zij gaat dood – zij sterft af. In het werelddeel waarin wij leven is alles erop gericht om ons te doen indommelen -  om  ons in slaap te laten wiegen, dat wil zeggen, om ons niet bewust te maken van de tijd die voorbijgaat, die wegvloeit, door de aanwezigheid van al die schijnwaarden die ons het grote geluk willen voorschotelen, maar die in feite slechts ééndagsvliegen zijn.  Wie zo leeft, van moment tot moment, als een continuë ééndagsvlieg, denkt in zekere zin onsterfelijk te zijn. We leven van de ene levenscyclus in de andere levenscyclus.

Maar God roept ons niet tot onsterfelijkheid. Door de komst en de aanwezigheid van zijn Zoon Jezus, nodigt God ons uit tot eeuwigheid. Eeuwigheid is niet hetzelfde als onsterfelijkheid. De tijd van de God van Jezus Christus is niet cyclisch, maar lineair, rechtlijnig. Door onze geboorte zijn wij allemaal ingetreden in de tijd van God. Wij maken ons leven wààr … door het in te schrijven in de tijd, in de geschiedenis van de mensheid – en de dood is voor ons de intrede in het eeuwig leven. Zo voert de trouw naar eeuwig leven, dat bij uitstek een goddelijke gave is. Van ons verwacht God dat wij trouw zouden zijn aan dit geloof dat in ons woont en dat ons bezielt.  Trouwens, zijn geloof en trouw soms geen synoniemen, etymologisch verwant, en geworteld in een gemeenschappelijke betekenis ? – Fides – Fiducia – Fidelitas –

Geloof kan inderdaad niet bestaan zonder trouw. Uiteraard kunnen twijfels de trouw doorkruisen en in vraag stellen. Want trouw wordt niet alleen gevoed met goede voornemens. Trouw vereist een flinke dosis moed, een beetje hardnekkigheid ook, doorzetting, maar dat alles gekruid met vertrouwen en overtuiging. Men wordt trouw, men realiseert trouw in de liefde. Trouw is niet statisch, het is een avontuur. Namelijk het avontuur dat het leven zelf is, het avontuur dat God is.

Dat is de reden waarom Jezus ons vandaag zegt : “ Houd uw lendenen omgord ( = wees gekleed om te vertrekken )  – houd uw lampen brandend – blijf altijd waakzaam, houd u klaar ".  

Het is precies in die trouw om ons leven te leven dat wij Gods belofte ontvangen van eeuwig leven. Dààr wacht God ons op en dààr zal Hij ons bedienen : ieder van ons.

Amen.

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB