Preek 12 november 2017

Om de evangelieparabel van deze Zondag beter te begrijpen, sta me toe u een paar vragen voor te leggen : kunt ge me de vijf rijkste mensen van de wereld noemen ? En de drie laatste winnaressen van Miss Univers ? En de vier laatste winnaars van de Nobelprijs voor Fysica ? Ik geef u een paar seconden om erover na te denken. Waarschijnlijk komt de meerderheid van ons er niet toe op zulk soort vragen te antwoorden. Door die vaststelling aangemoedigd, kunt ge me drie professoren noemen die bijgedragen hebben aan uw vorming en ook vier vrienden die u geholpen hebben in moeilijke momenten ? Kunt ge vervolgens denken aan enkele mensen die u hebben laten voelen dat ge in hun ogen iemand speciaals waart ? Deze keer ben ik er meer gerust in, want ik ben overtuigd dat de meerderheid van ons op zulke vragen zal kunnen antwoorden. Waarom ? Eenvoudig omdat de mensen die betekenis hebben in ons leven degenen zijn die om ons bezorgd zijn, om ons begaan zijn. Inderdaad, het zijn degenen die, in alle omstandigheden, ons nabij blijven. En wat de specificiteit van onze relaties van liefde en vriendschap kenmerkt, is : dat ze niet uitwisselbaar zijn. Ik kan ze u niet uitlenen noch als geschenk geven. Een beetje zoals in het beeld van de evangelie parabel die we zopas hebben gehoord. En sleutel om die parabel te verstaan is misschien het feit dat er dingen zijn die ge niet kunt in leen geven noch in leen krijgen. Ik kan u spreken over een vriendschap die ik met iemand heb, over de relatie die ik beleef met Christus. Ik kan er u probleemloos over vertellen, maar ik kan ze u niet uitlenen. En gij kunt ze mij niet ontlenen. De relatie met God is eerst en vooral een persoonlijke relatie. Het komt elk van ons toe ze in ons eigen binnenste te vinden, ze vormen te geven en vooral ze te beleven. En dit is het precies wat die vijf dwaze meisjes in de parabel niet hadden begrepen. 

Toch komt God ons vaak erg discreet voor en soms zijn het de echo’s van zijn stilzwijgen die in ons weerklank vinden. Een van de wegen die Hij ons dan voorstelt is Hem proberen te ontmoeten in de Heilige Schrift. En vandaag in de eerste lezing, doet Hij zich aan ons voor niet als een Almachtige Vader, maar als een Moeder vol zachtheid en tederheid. God ontsluiert de gevoelige kant van zijn Wezen in woorden die we niet moe worden te beluisteren. Ze glijden zacht, ze strijken teder de broze snaren van ons geloof. Die woorden zeggen iets over het mysterie van God. Een God van Liefde. Een God die ons vormt omdat, als we Hem zoeken, Hij zich laat vinden – zo zegt de Schrift. Deze wijsheid leidt ons naar het hart van een ontmoeting. Ze is daar, ze bestaat. Aan ons die te vinden. We zijn niet langer in de orde van de kennis maar veeleer in die van het vertrouwen. De wijsheid van God, goddelijke tederheid, dat is het waarnaar we moeten streven. Ze is niet alleen maar iets waarnaar we moeten kijken en dat we moeten contempleren. Het volstaat niet erin te geloven, ge moet ervan leven. En dit – met het risico dat ik hier in herhaling val – dit kan men niet delen, dit kan men niet ontlenen.
De relatie tot de Vader is een beetje naar het beeld van de olielampen van het evangelie. Dit geloof in Hem moet in ons worden onderhouden, worden gevoed. En van tijd tot tijd, voor elk op zijn ritme en volgens zijn eigen behoeften, is het nodig onze batterijen op te laden. Het is in die zin dat ik het belang van onze eucharistievieringen op Zondag versta. Ze zijn een tijdspanne, een moment in die gekke loop van het leven. Een tijd ons gegeven om onze accus weer op te laden, om een beetje afstand te nemen van onszelf, om zin te geven aan wat we beleven. Een beetje tijd voor God en zoveel tijd voor onszelf. De krachten die we vinden in Hem, in onze innerlijke reserves, zijn de hoofdlijnen van ons bestaan. Tegenover de hardheid soms van de werkelijkheid, tegenover het lijden en het onrecht dat we te verduren krijgen, vinden onze relatie met God, onze ontmoeting met de goddelijk Wijsheid, ons vertrouwen en onze hoop, dan hun bronnen en hun zin in die tijdspanne die we besteden om terug te keren naar de essentie van ons leven. Wie de “de Wijsheid zoekt bij de dageraad zal niet moe worden : hij vindt haar zittend aan zijn deur”. Laten we dan ieder de deur van ons hart openen om in ons te laten binnentreden die God-Wijsheid, Moeder van tederheid en zachtheid.”

Amen.

 

Fr. Philippe Cochinaux, o.p.

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

_________________ 

 Commentaren bekijken

_________________

 

Citaat commentaar Etienne Leirman

 

" Zijn doelpubliek is een steeds groter wordende groep die zich niet meer door de traditionele taal en leer aangesproken voelt of zelfs helemaal van vervreemd is. "

 _________________

 

 Citaat commentaar Sofie Foets 

 

"Het boekje “genoeg, gooi het over een andere boeg” was voor mij dus eigenlijk een leuke herinnering aan die kindertijd. Ik heb er  –  tot mijn verbazing – echt van genoten. Ik beleefde een soort van “aha-erlebnis” toen ik het las."

 _________________

 

Citaat commentaar Mieke Morlion

 

"Hij doorworstelt zijn scepsis ten aanzien van de figuur van Jezus via het evangelie van Matteüs. De teksten die hij dan verder doorploegt, bieden een rijk pakket aan christelijke inzichten."

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB