Op weg naar 100 jaar Zoutekerkje

Op uitdrukkelijke vraag van pater Herman, onze voorganger, wil ik vandaag verder bouwen op zijn homilie van vorige week. Daarin schetste Pater Herman nogmaals zijn engagement om in deze geloofsgemeenschap voor te gaan, te midden de moeilijke context !

Beste medegelovigen, vorig jaar was een bijzonder feestelijk jaar. We hebben toen het 800 jarig bestaan gevierd van de orde der dominicanen !

Het boek " Predikbroeders in woord en daad" over de Dominicanen in Vlaanderen in de 20ste eeuw geeft ons een goed beeld van het titanenwerk die zij verricht hebben op diverse vlakken.. in dienst van kerk en samenleving.  Het boek staat vol met sterke verhalen, van de martelarendood van 26 dominicanen in Kongo , tot het vele veldwerk met impact in Vlaanderen. De lezing van het boek kan enkel leiden tot één houding : diepe buiging !

Maar...  we stellen vast dat het ene initiatief na het andere moet worden opgegeven bij de Vlaamse dominicanen. Hier in Knokke  was een bijzonder triest jaar voor ons allen. We hebben onverwacht afscheid moeten nemen van pater Stef Penez, en ook van pater Gerard Braet. 

Meer dan ooit worden wij, christenen, ook hier in onze geloofsgemeenschap geconfronteerd met de prangende vraag...hoe moet het nu verder ? Is er nog toekomst voor het Zoutekerkje? En misschien de belangrijkste vraag: wat kunnen WIJ doen,  welke rol kunnen we daarin opnemen of welke taak kunnen we oppakken?

Al in 2000, bij de feestelijke viering van 75 jaar Zoutekerkje,  schreef pater Gerard Braet .. " de toekomst is erg onzeker! Wij, dominicanen, kunnen hoogstens nog 10 jaar verder doen...Vandaar dan ook de dringende noodzaak om leken te vormen, om vrijwilligers....die hun verantwoordelijkheid kunnen opnemen, binnen de gemeenschap van morgen!

Al meer dan 90 jaar is deze plek een unieke sacrale ontmoetingsplaats in ons land. Door alle getijden heen, in het eb en de vloed van een mensenleven komen hier velen een moment vertoeven...

Mensen komen zich laven aan de stilte , misschien  tijdens een storm in hun persoonlijk leven. Soms een moment van verdieping, soms mijmeren over morgen. Anderen komen een kaars aansteken bij het Mariabeeld uit dankbaarheid... Nog anderen bidden voor het beeld van de Heilige Dominicus .   Van heinde en verre is het een baken, een oase te midden een woestenij ! Ja het lege vierkant oversteken, buiten het pand. Dat is plaats maken voor een stille plek in je hectisch leven, een lege open ruimte in het hart van ons bestaan  .Voor ons christenen , is dit Zoutekerkje als een vuurtoren  die richting geeft aan zovele mensen die op zoek zijn !

Op een unieke plek , dicht bij de zee, die iedere dag geeft en neemt...  kun je Christus ontmoeten. Hij die altijd geeft...

Hoe moeten we dus naar deze crisis kijken ? Welke houding kunnen we aannemen t. o. v deze grote uitdagingen? Een prachtige houten preekstoel in een kerk in Toscane, hielp mij  antwoorden te formuleren. De gesculpteerde preekstoel uit de 13de eeuw, werd volledig ondersteund door drie ineengestrengelde vrouwen die het volle gewicht van de massieve preekstoel droegen. De drie vrouwen staan voor de drie goddelijke deugden : geloof , hoop en liefde. Met geloof , hoop en liefde kunnen we samen op weg gaan..

In de eerste plaats : Geloof...een groot geloof. Marcel Braekers zei het op het feest van de heilige Dominicus  met citaat van Paulus   "Als ik zwak ben, ben ik sterk ! Omdat hij zich gegrepen voelde door Christus.... 

En Jezus zei toch ... ?: " Ik zal met U zijn tot het einde der tijden... "

Laten we , in de tweede plaats kijken met een blik vol hoop ! In de middeleeuwen stelde men de hoop voor als een engel in groen gewaad met een anker in de hand. Het leert me dat hoop met verankering te maken heeft. Omdat we deel uitmaken van een lange en rijke traditie waarin men verankerd is, kan hoop groeien. Hoop is geen vaag verlangen, ook geen naïef optimisme dat alles wel terecht zal komen...Het gaat om een houding die men ook in de psalmen aantreft. Men denkt terug aan het geloof van zijn voorvaderen, en hoe zij blijven voortgaan ook in barre tijden. Dat is dan hun houvast. Die Bijbelse houding zou ons kunnen inspireren. 

We moeten inzien , hoe zeer we allen eindeloos in de schuld staan..hoe lastig, zelfs ondraaglijk dat besef voor velen ook mag zijn.  Ik spreek dan niet over financiële schuld, maar wel over moreel en spiritueel in de schuld staan. Schuld wordt vaak erg eng en negatief benaderd. Schuld kan je evenwel verbinden met " schatplichtig zijn" , en dan is het werkelijk een rijkdom in de schuld te kunnen staan.. Schuld appelleert mij dan ook zorg te dragen voor wat aan mij is voorafgegaan, en waar ik zoveel aan te danken heb. Het is mijn plicht ten aanzien van het verleden om wat mij geschonken is, in herinnering te brengen. Ik moet die erfenis doorgeven.. Het essentiële van wat mij geschonken is, maakt van mij op mijn beurt een erflater naar de toekomst en verplicht mij om zelf hulp te bieden bij dat doorgeven...

En in de derde plaats...De liefde  ( we hoorden net de brief van Paulus aan Rom. 13, 8-10 ) " Uw enige schuld blijft de onderlinge liefde..Liefde vervult de hele wet ! Elke -ook onze- geloofsgemeenschap leeft van de liefde. We hebben elkaars liefde nodig...

Dus, beste medegelovigen, laten wij de grote uitdagingen aanpakken vanuit : geloof, hoop en liefde !

Maar nu, naar de cruciale vraag naar ieder van ons ...wat kan u doen ?  Zoals ik enkele weken terug zei.. ook wij zijn sleuteldragers ( ontvangen bij ons doopsel ) , ons leven lang. Allen dragen wij verantwoordelijkheid, en van ieder van ons wordt verwacht dat wij die verantwoordelijkheid ernstig nemen. Kerkenwerk blijft mensenwerk. Het is je bewegen in het spanningsveld van actie en contemplatie, van gebed en engagement én met heel je denken, spreken en handelen proberen een antwoord te geven op de vraag van Jezus: „Ben jij bereid Mij op Mijn - soms moeilijke- weg te volgen? 

 Herwig Arts, Vlaamse jezuïet schreef een mooi klein boekje met de titel: Wat is een geslaagd leven ? Iedere christen heeft een unieke roeping, opgave of kans. Roeping betekent in de Bijbel veel meer dan trouw aan een jawoord, een gelofte , een regel of reeks voorschriften. Iedere roeping is "une aventure créatrice". Een opgave die op ieder moment een grote inspiratie vraagt en een inwendig appel is. 

De benedictijn Chapman zegt het mooi : Gij zijt de blok marmer en God is de beeldhouwer. Gij kunt nu onmogelijk weten wat God precies met u voorheeft. of welke gestalte Hij u wil geven. Geef u over aan zijn handen, ook wanneer gij door Hem tijdelijk weleens geplaagd of gekweld voelt.

Het ontdekken van de eigen roeping is dus geen eenmalige, definitieve beslissing. Het is een levenslang proces dat de gelovige steeds weer voor nieuwe keuzes plaatst en dat hem of haar tot steeds nieuwe inzichten en nieuwe vormen van inspiratie/ actie  brengt...

Dienen behoort tot het centrum van een volwaardige levenskunst. In de christelijke traditie staat Jezus er zelf model voor."ik sta in uw midden als degene die dient.." Zo formuleert Jezus het bij het laatste avondmaal. Wie is nu de grootste? Degene die aan tafel aanligt, of degene die bedient ? Hij , de meester zegt tot de leerlingen ..: "Weet wel , ik sta aan de kant van degenen die bedienen... ! "

Bij Marcus staat er : "Wie onder jullie groot wil worden, moet jullie dienaar zijn, wie onder jullie eerste wil zijn, moet slaaf van allen zijn..."

Hoe moeilijk is "dienen" vandaag geworden, te midden van een narcistische cultuur ! Mensen zijn uit op erkenning, waardering, bevestiging. Ze willen wel dienen, maar nooit zomaar...Maar waarvoor ? Het utilitaristisch denken ...Hebben we nog oog voor het nut van wat nergens meer toe dient ?

Paulus noemt zich in zijn brieven niet alleen apostel, maar vooral "dienaar" , "knecht" van Jezus Christus.. Het dienaar zijn van Christus werkt bevrijdend.. al gaat de uiterlijke mens gestaag teloor, de innerlijke mens vernieuwt zich van dag tot dag..

De Dienaar blijkt een centrale figuur te zijn in de Bijbelse en christelijke visie op gemeenschap..

Met Pater Herman, als voorganger , zijn we hier allen samen volgelingen !  maar  misschien hebt u talenten om ook vrijwilliger zijn  !  Deze sterke geloofsgemeenschap in het Zoutekerkje willen wij bewaren en koesteren, maar vooral doorgeven aan onze volgende generatie.  Daarom willen we het motto .."Op weg naar  100 jaar Zoutekerkje" , een nieuw elan geven. Daartoe is actie nodig, is nog meer engagement nodig...

Als volgeling van Christus, als regelmatig aanwezige in de diensten, kan  u misschien ook een rol opnemen als verkondiger. Breng vrienden en familie mee naar ons zoutekerkje. Getuig over deze  diepgelovige plek. Spreek mensen aan,, stuur een homilie door..

Om deze plek iedere dag opnieuw te doen leven, is er ook heel wat werk aan de winkel. Als vrijwilliger kan u vanuit uw talent, uw interesse zeker een rol spelen. De handen uit de mouwen voor zovele kleine noodzakelijke taken in de kerk, of in het huis van de paters.  Als u daarover in gesprek wil gaan, kan u contact nemen met pater Herman, en vind u op de website, de namen van de leden van de dominicaanse familie die graag toelichting geven.

Ik wil eindigen met onze Paus te citeren uit zijn apostolische exhortatie.. 2014" Vanuit het doopsel dat hij/zij ontvangen heeft, is ieder lid van het volk van God, een missionaire leerling geworden. Iedere gedoopte, ongeacht zijn functie in de Kerk en zijn niveau van opleiding in het geloof, is een actief bewerker van de evangelisatie, en het zou onjuist zijn evangelisatieschema's te ontwerpen waarin gekwalificeerde gelovigen als verkondigers worden gezien en de rest van het gelovige volk gezien wordt als de bestemmeling van de inzet. De nieuwe evangelisatie impliceert dat iedere gedoopte op een nieuwe wijze protagonist is. Deze overtuiging houdt een oproep tot iedere christen in, opdat niemand zou afzien van zijn engagement voor de evangelisatie , want als hij/zij echt de liefde van God, die hem/haar redt , heeft ervaren , heeft hij/zij niet veel tijd nodig om zich voor te bereiden om te verkondigen, hij wacht niet op lessen of lange instructies . Ieder christen is missionair in de mate dat hij de liefde van God in Christus heeft ontmoet. Wij zeggen niet meer dat wij "leerlingen" en missionarissen" zijn maar dat we altijd "leerling-missionarissen" zijn. 

Ons hart weet dat ons leven niet hetzelfde is zonder Hem. Wel dan, wat jij ontdekt hebt, wat jou helpt te leven en je hoop schenkt, net dat moet je aan de anderen meedelen.

En wij, beste medegelovigen , waarop wachten wij dan ?

 

Guido Verhaeghe