Hemelvaart

Hand. 1, 1 - 11.
Lc. 24, 46 - 53.

De Duitse lutherse theoloog, Dietrich Bonhoeffer, in 1945 door de nazi’s terechtgesteld, schreef in een van zijn brieven tijdens zijn gevangenschap:

         

                 “ Hoe mooier en rijker de herinneringen, des te moeilijker de

                   scheiding. Dankbaarheid verandert de pijn der herinnering in

                   stille vreugde.”

 

Een dergelijke pijn moeten Jezus’ leerlingen ervaren hebben toen Hij zich van hen verwijderde en ten hemel werd opgenomen. Maar … er was iets wat hun herinnering aan Hem warm hield en dat was dankbaarheid.

Ieder van ons schrijft zijn/haar levensboek waarin zowel vreugdevolle als droevige herinneringen hun plaats krijgen. Zo heeft ook de Rabbi uit Nazareth destijds een eigen, zeer uniek levensboek geschreven. En reeds in de eerste eeuw hebben de vier evangelisten, ieder op een specifieke manier, de herinnering aan Jezus te boek gesteld. In deze geschriften treffen naast de bladzijden die vreugde uitstralen ook deze die getuigen van droefheid en pijn.

Maar wat zich sterkst opdringt is de herinnering aan de intieme band met God van wie Jezus was uitgegaan en naar wie Hij zou terug keren. Het was doorheen de eb en vloed van vreugde en verdriet, van licht en duister vooral de band met zijn Abba - Vader die Hem droeg, bemoedigde en sterkte.

Men zou kunnen zeggen dat met Jezus’ hemelvaart wordt  zijn levensboek werd voltooid en gesloten. Vanaf dan krijgen de herinneringen aan Hem een nog kostbaardere betekenis. Dietrich Bonhoeffer noteerde in dit verband:  

     

     “ De mooie dingen van vroeger zijn een kostbaar geschenk dat je meedraagt. 

       Dat bekijk je niet aldoor maar alleen op bijzondere ogenblikken. 

       Daarbuiten is het een verborgen schat, een veilig bezit;

       dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.” 

 

Op een bijzondere dag als Hemelvaart zijn we samen rond het geschenk van Jezus’ levensboek. Marcus, Mattheus, Lucas en Johannes hebben -vanuit de verrijzeniservaring-  de vele herinneringen aan Jezus tot geloofsdocument gebundeld. 

De eeuwen door is over deze intrigerende herinneringen, doorgegeven in de evangelies, kritisch gereflecteerd maar zij waren en blijven onaantastbaar het fundament waarop de christelijke geloofsbeweging is gegrondvest.

Daarom is het goed om met Hemelvaart stil te staan bij Hem van wie deze beweging is uitgegaan : Jezus die, zichzelf laafde aan de diepste levensbron en de wereld de hoop schonk op een ultieme levensbestemming. Hij moet herinnerd worden als de bode van de onzichtbare en onbenoembare God, als Gods Gezondene die oog had voor wat er in het leven werkelijk toe deed. 

Op Hemelvaartsdag eucharistie vieren d.w.z. dankzeggen, betekent dat wij vandaag verwijlen bij wat met de herinnering aan Jezus’ hemelvaart onlosmakelijk verbonden is : de opdracht om, toegerust met de kracht van de Geest, door een christelijke levensvisie de herinnering aan Jezus voor onze wereld relevant te laten zijn en deze herinnering te blijven actualiseren in een leven dat consequent beantwoordt aan die levensvisie.

Ook al verdwijnt dit wel eens in een mist van vragen, Hij zelf, de Levende Heer, houdt ons gaande en zegt, tegen de grenzeloze hemel in : 
“Ik blijf aanwezig achter de verre horizon.”