Erkentelijkheid meer dan dankbaarheid.

De Bijbel staat bol van wonderbare verhalen. In beide lezingen gaat het vandaag over mensen die lijden aan melaatsheid, een vreselijke ziekte omdat ze mensen uit de samenleving stoot. 

In de eerste lezing horen we dat een hooggeplaatste legeroverste, de Syriër Naäman, aan lepra lijdt. Langs het Joodse dienstmeisje om verneemt hij dat de man Gods, Elisa, hem kan genezen. Wij krijgen hier slecht het slot van het verhaal te horen: de genezing en de reactie van dank. Het loont zeker de moeite het hele verhaal eens te lezen. Ik kan het u aanraden (2Kon 5). 

In de evangelietekst gaat het over tien melaatsen die door Jezus genezen worden. Hij ontmoet hen op zijn weg naar Jerusalem. Wanneer ze Jezus zien, roepen ze van op afstand om genezing. Hierin respecteren ze de regels want het is hun verboden in de nabijheid van de mensen te komen. Ook Jezus houdt zich aan de regels. Want een melaatse is pas dan genezen verklaard als hij zich aan de priester getoond heeft. Alle tien worden ze door de priester genezen verklaard van hun besmettelijke ziekte. Stelt u hun onbeschrijflijke vreugde voor weer te mogen deelnemen aan het sociale leven, weer mee te tellen in de

maatschappij! Nochtans slechts één van de tien neemt zich de moeite om bij Jezus terug te keren. Slechts één van de tien erkent in Jezus Gods helende nabijheid. De Samaritaan is de enige die bij Jezus terugkomt. Ooit noemde iemand dit het 'evangelisch minimum'.

Gaat dit verhaal over dankbaarheid? Of over erkentelijkheid? En waarin bestaat het verschil? Dankbaarheid houdt niet noodzakelijk erkentelijkheid in, terwijl erkentelijkheid dankbaarheid is die dieper gaat. Dankbaarheid heeft dikwijls te maken met krijgen. We danken om wat ons plezier doet, of uit hoffelijkheid. Hoe dikwijls zeggen we niet "dank u"  als iemand de deur voor ons openhoudt, of zijn zitplaats op de bus afstaat, ons laat voorgaan of behulpzaam is bij het oversteken van de straat... Erkentelijkheid is ook dankbaarheid maar gaat dieper, is wezenlijker, richt zich op de persoon, heeft te maken met respect en bevestiging van een concrete persoon. Erkentelijkheid speelt zich niet af op het domein van het "doen", maar op het vlak van het "zijn". Het heeft te maken met geloven en vertrouwen in iemand, vraagt naar stilstaan bij jezelf.

Als enige van de tien melaatsen keert de Samaritaan terug om God te loven. De anderen gaan gewoon verder met hun leven, zonder terug te kijken, zonder te erkennen wat gebeurd is. Alleen de Samaritaan, hij die die minderheid van Joden die verdacht zijn niet het ware geloof aan te hangen, hij is de enige die terugkomt om het nieuwe leven van genezing te erkennen als een geschenk van God. De Samaritaan bedankt niet in de eerste plaats Jezus, maar erkent God in dit gebeuren, erkent Gods heilzaam handelen in de wereld.

En wij, kunnen wij vanuit ons christelijk geloof erkentelijk zijn voor wat het leven ons biedt? Of geloven we echt dat wijzelf ons leven in handen hebben? Beschouwen we ons goede leven als het resultaat van onze eigen prestatie en werk? Het leven is niet alleen ingevuld met successen maar ook met ziekte en mislukkingen, eigen aan het leven. Durven wij daarbij stilstaan en erkennen niet alles in het leven in de hand te hebben? Durven we erkennen dat Iemand ons leven draagt? Ervaren wij dat Iemand van ons houdt? De Samaritaan wordt genezen en erkent de diepte van zijn bestaan waarin hij de hand van God (h)erkent. Laat hij een voorbeeld zijn voor ons allen om ons leven toe te vertrouwen aan de Heer en laten wij Hem danken omdat hij naar ons omziet in onze kleinheid, onze gebrokenheid en broosheid.

fr. Stef.

  • Met dank aan Lut Rubbens in "leken (s)preken".

 

 

 

 

 Beluister de

 jubileumhymne

 

 

 

 

 

Jean Mossoux 

 

 

 

 

De Dominicaanse gemeenschap in Knokke

Sint-Dominicushuis | Sparrendreef 91 | 8300 Knokke-Heist

T 050 60 24 55 | E Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.IBAN BE36 7380 1199 5181 | BIC KREDBEBB